Ο έφηβος διακρίνεται από μια συνεχή μετακίνηση, μια ρευστότητα, μια τάση φυγής και ανασφάλειας. Όλα αυτά τα στοιχεία μπορούν να αποδοθούν μέσα από την τέχνη. Η εφηβεία είναι μια μεταβατική περίοδος γεμάτη αναζήτηση, έντονα συναισθήματα και αυτοανακάλυψη. Χρειάζεται καλή θέληση, κατανόηση και εμπιστοσύνη.
Οι ήρωες της ομάδας Act0 Theatre Ensemble που –στο πλαίσιο του Μπιζζζ 2026– παρουσιάζουν στο Θέατρο Επί Κολωνώ την παράσταση «Σε περιμένουμε καιρό», θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν εκκεντρικοί, περιθωριακοί, αντισυμβατικοί. Όμως είναι απλά νέοι, που σε έναν κόσμο με απεριόριστες επιλογές αλλά και απεριόριστες δεσμεύσεις, ψάχνουν να βρουν ποιοι είναι. Kαι στο τέλος είναι απλά μια παρέα – όπως όλοι μας.
«Μπορούμε άραγε να αφήσουμε το scroll στο TikTok και να βγούμε από το καβούκι μας;», αναρωτιούνται τα μέλη της ομάδας. «Γιατί ναι, φαίνεται ασφαλής ο καναπές μας και το TikTok αλλά κάποια στιγμή το έξω εισβάλει στο μέσα, αναπόφευκτα. Τι γίνεται τότε;».
Αλίμονο αν σταματήσουν να ονειρεύονται οι έφηβοι. Αλίμονο αν σταματήσουμε να ονειρευόμαστε όλοι μας. Μήπως έχουμε ξεχάσει πως τα παιδιά θέλουν να μάθουν, θέλουν να ζήσουν, θέλουν να είναι χαρούμενα;
Μήπως είναι ελάχιστοι πια οι άνθρωποι στην εκπαίδευση που τους ενδιαφέρει πραγματικά η πρόοδος;
Στην παράσταση «Σε περιμένουμε καιρό» επτά μαθητές, επτά μαθήματα, επτά μικροί κόσμοι, επτά ηθοποιοί συναντιούνται και στοχεύουν να συνδέσουν τους νέους και τους παλαιότερους θεατές με το θέατρο, καλλιεργώντας την κριτική σκέψη, την ενσυναίσθηση και την αυτογνωσία.
Το όνομα της ομάδας σας πώς προέκυψε;
Αρχικά δεν μας λένε «Φαλτσέτες» (Χαχα!). Είναι μεγάλη ιστορία το όνομά μας. Αρχικά μάς έλεγαν «Les étudiants» και αυτό είχε προκύψει από τη Δραματική Σχολή ακόμα που με τον βασικό μας καθηγητή δουλεύαμε με Études. Όταν αργότερα αποφασίσαμε να αλλάξουμε όνομα – γιατί όλοι δυσκολεύονταν να προφέρουν το γαλλικό όνομα – πήγαμε στο όνομα Faultsetes που στα ελληνικά ακούγεται σαν …φαλτσέτες αλλά στην πραγματικότητα προέκυψε από τις λέξεις fault και setes που σημαίνει «οι λάθος 7» και το οποίο συνδέεται άμεσα με το έργο μας γιατί πάνω στη σκηνή βρίσκονται 7 «λάθος» έφηβοι. Μετά αποφασίσαμε πάλι να αλλάξουμε όνομα γιατί το ελληνικό φαλτσέτες δεν ήταν εύηχο. Κάπως ήρθε το «Act0», μας αρέσει, είναι μικρό, περιεκτικό, μας εκφράζει και λέμε να το κρατήσουμε αυτή τη φορά. (Χαχα!). Το όνομα της ομάδας μας λοιπόν είναι το: «Act0 Theatre Ensemble».
Από πού ξεκίνησε η ιδέα της ομάδας;
Ήμασταν όλοι μαζί στο ίδιο έτος στη Δραματική Σχολή, στην Αγία Βαρβάρα. Τελειώνοντας τη Σχολή υπήρξε η ανάγκη να κάνουμε κάτι, υπήρχε έτσι κι αλλιώς μεγάλο δέσιμο μεταξύ μας και κοινός κώδικας πάνω στη δουλειά, οπότε η ομάδα υπήρχε ήδη, εμείς απλά αποφασίσαμε να συνεχίσουμε όλοι μαζί, απλά χωρίς καθηγητή.
Το έργο σας πραγματεύεται το ζήτημα της εκπαίδευσης. Πώς αντέδρασαν οι θεατές των πρώτων παραστάσεών σας;
Κανονικά το έργο, αν θέλουμε να το κατατάξουμε κάπου, ανήκει στο εφηβικό θέατρο, επειδή όμως οι ήρωες φέρνουν στη σκηνή το τραύμα τους ο κάθε θεατής βρίσκει κάπου να ακουμπήσει και να ταυτιστεί, έφηβος ή ενήλικος. Και έτσι από κάτι ατομικό πάμε στο συλλογικό, εκεί που θέλει δηλαδή να καταλήξει και η ίδια η παράσταση. Πέρυσι θυμάμαι χαρακτηριστικά δύο περιπτώσεις θεατών: Έρχεται ένας κύριος κάποια στιγμή, γύρω στα 70 και μου λέει:
«Μη σταματήσετε ποτέ να τα λέτε αυτά τα πράγματα. Έχετε δίκιο, μην κουραστείτε και σεις. Είχα χρόνια να μη νιώθω μόνος. Μόνοι μας είμαστε όλοι αλλά εσείς είστε μαζί».
Και εκεί ένιωσα ότι εκείνο το βράδυ, σ’ εκείνο το θέατρο κάποιος μας άκουσε. Μπήκε μέσα στον κόσμο του έργου, μας πίστεψε! Ξέρεις οι άνθρωποι δεν ακούμε πια, έχουμε τη γνώμη μας, την ιδέα μας, πάμε για παράδειγμα στο θέατρο και μετά την παράσταση αρχίζουμε να σχολιάζουμε τα σκηνικά, τη σκηνοθεσία, τις ερμηνείες… Μα δεν είναι αυτός ο σκοπός. Και μια άλλη κυρία, νεότερη, γύρω στα 50 μου λέει:
«Είμαι υποδιευθύντρια σε Γενικό Λύκειο, αυτή η παράσταση θα έπρεπε να παιχτεί σε όλα τα σχολεία. Ευχαριστούμε».
Οι επτά μαθητές του έργου μπορούν τελικά να δημιουργήσουν το δικό τους σύστημα;
Εξακολουθώ να αναρωτιέμαι. Όχι για τους επτά μαθητές του έργου, αλλά για όλους εμάς: Μπορούμε άραγε να αφήσουμε το scroll στο TikTok και να βγούμε από το καβούκι μας; Γιατί ναι, φαίνεται ασφαλής ο καναπές μας και το TikTok αλλά κάποια στιγμή το έξω εισβάλει στο μέσα, αναπόφευκτα. Τι γίνεται τότε;
Μπορεί μια τάξη μαθητών που είναι ζωντανή και σπάει πλάκα να έχει όρεξη και όνειρα;
Αλίμονο αν σταματήσουν να ονειρεύονται οι έφηβοι. Αλίμονο αν σταματήσουμε να ονειρευόμαστε όλοι μας. Έχουμε ξεχάσει πως τα παιδιά θέλουν να μάθουν, θέλουν να ζήσουν, θέλουν να είναι χαρούμενα. Στο εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα υπάρχει μια ύλη απαρχαιωμένη, υπάρχουν καθηγητές διορισμένοι από πολιτικά συστήματα που μια θέση στο δημόσιο ήταν ίση με 10 ψήφους, υπάρχουν βιβλία που δεν ανοίγονται ποτέ. Είναι ελάχιστοι οι άνθρωποι στην εκπαίδευση που τους ενδιαφέρει πραγματικά η πρόοδος. Νομίζω όλοι έχουμε την εμπειρία της εκπαίδευσης στην Ελλάδα. Καλά κάνουν οι έφηβοι και επαναστατούν, καλά κάνουν και δεν συμβιβάζονται, καλά κάνουν και ζητούν το κάτι παραπάνω.
Η παράστασή σας έχει κοινά στοιχεία με το σημερινό σχολείο;
Φυσικά! Το έργο μας ξεκινάει με μια λάμπα φθορίου που σπάει. Σε ποιο σχολείο δεν υπάρχουν λάμπες φθορίου;
Ποιο θεωρείτε το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας;
Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε είναι ο Τραμπ. Έχουμε χάσει το μαζί, λειτουργούμε σαν μονάδες, υπάρχει θλίψη, δεν ακούμε ο ένας τον άλλον, είμαστε πανέτοιμοι για καβγά-πόλεμο, δεν είμαστε αλληλέγγυοι, δεν αγαπάμε στ’ αλήθεια.
Έχει επηρεάσει η εποχή την παράστασή σας;
Το θέατρο οφείλει να μιλάει για το τώρα. Και ‘μεις δεν μπορούμε παρά να μιλήσουμε για αυτό που ζούμε. Το έργο γράφτηκε από μας εξάλλου με σκοπό να μιλήσουμε γι’ αυτά που μας απασχολούν.
Ποια θα είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας βήματα;
Έχουν πέσει κάποιες ιδέες στο τραπέζι, αλλά δεν είναι τίποτα ανακοινώσιμο ακόμη.
Αγαπητοί «Act0 Theatre Ensemble» σας ευχαριστούμε γι’ αυτή τη συνομιλία, μιας και …σας περιμέναμε καιρό.
Κι εμείς ευχαριστούμε το Catisart για τη φιλοξενία.
«Σε περιμένουμε καιρό»
Σε σκηνοθεσία Βίκτωρα Νασιούλα και Νίκης Χρυσοφάκη
Τι συμβαίνει όταν ένα σχολείο δεν μπορεί να χωρέσει μια τάξη;
Τι γεννιέται όταν η απουσία του δασκάλου γίνεται η αφορμή να αναλάβουν τα παιδιά την ευθύνη του μαθήματος; Πώς μοιράζεται η εξουσία όταν δεν υπάρχει κάποιος να τη μοιράσει;
Επτά μαθητές. Επτά μαθήματα. Επτά μικροί κόσμοι που συναντιούνται.
Η τάξη που όλοι φοβούνται να διδάξουν αποφασίζει να σταματήσει να περιμένει και να διδάξει τον εαυτό της. Αναλαμβάνει την ευθύνη να δημιουργήσει το δικό της σχολείο.
Χωρίς δασκάλους. Χωρίς έτοιμες απαντήσεις.
Το μάθημα αρχίζει — αλλά αυτή τη φορά, χωρίς βιβλία.
Σκηνοθετικό Σημείωμα από τον Βίκτωρα Νασιούλα και τη Νίκη Χρυσοφάκη
«Το έργο μας είναι προσωπικό. Όχι ενός ανθρώπου, αλλά μιας ομάδας.
Επτά άτομα έφεραν τις δικές τους ιστορίες για θέματα που τους απασχολούν και καταστάσεις που έχουν ζήσει. Τις εμπιστεύτηκαν σε εμάς για να τις μοιραστούν, όχι για να κάνουν μάθημα, ούτε για να κουνήσουν το δάχτυλο, αλλά για να μάθουν κάτι οι ίδιοι και επιτέλους να ακουστούν.
Οι ήρωές μας θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν εκκεντρικοί, περιθωριακοί, αντισυμβατικοί. Εμείς αποφασίσαμε πως είναι απλά νέοι, που σε έναν κόσμο με απεριόριστες επιλογές αλλά και απεριόριστες δεσμεύσεις, ψάχνουν ποιοι είναι. Kαι στο τέλος είναι απλά μια παρέα – όπως όλοι μας».
Η ταυτότητα της παράστασης
«Σε περιμένουμε καιρό»
Σκηνοθεσία: Βίκτωρ Νασιούλας, Νίκη Χρυσοφάκη
Trailer: Μυρτώ Γρηγορίου
Trailer Sound Design: Philip Paul
Παίζουν οι ηθοποιοί:
Αργύρης Βογιάρης, Κωνσταντίνος Καραγεώργος, Χρυσάνθη Μαρκέτου, Χρήστος Τζον Μούσλλι, Βάσω Παγιοπούλου, Μαριάννα Παπαευθυμίου, Αφροδίτη Σαραντέα
Πρόγραμμα Παραστάσεων:
-Πέμπτη 07/05, ώρα 22:00 | Σάββατο 09/05, ώρα 20:00
-Τρίτη 12/05, ώρα 22:00 | Πέμπτη 14/05, ώρα 20:00
-Παρασκευή 15/05, ώρα 20:00 | Κυριακή 17/05, ώρα 22:00
Διάρκεια: 60’
Επί Κολωνώ
Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94
Μετρό στάση «Μεταξουργείο»
Τηλέφωνο 210 513 8067
Τιμές εισιτηρίων: 12€ (γενική είσοδος), 9€ (έως 29/3 early bird/προσφορά προπώλησης – για περιορισμένο αριθμό εισιτηρίων)
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ
ΤΟ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΑΣ ΕΔΩ ΜΕ ΕΝΑ “ΚΛΙΚ”
Το πρόγραμμα των παραστάσεων μπορείτε να το βρείτε και στο ανανεωμένο website του θεάτρου Επί Κολωνώ.
Πηγή: Ειρήνη Αϊβαλιώτου, catisart, 28/04/2026
