«Η Μοναξιά της Δύσης» στο Θέατρο Επί Κολωνώ

Τη «Μοναξιά της Δύσης» του Martin McDonagh, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη και με συνεργάτη σκηνοθεσίας τον Γιώργο Χατζηνικολάου παρουσιάζει η Ομάδα Νάμα στο Θέατρο Επί Κολωνώ [Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94, Αθήνα].
Το έργο αποτελεί το τρίτο και τελευταίο μέρος της «Τριλογίας του Λήνεην», μετά τη «Βασίλισσα της Ομορφιάς» και το «Ένα Ιρλανδέζικο Κρανίο».

Σε ένα απομονωμένο χωριό της δυτικής Ιρλανδίας, δύο αδέλφια, ο Κόλμαν και ο Βαλέν, εξακολουθούν να ζουν μαζί στο πατρικό τους σπίτι μετά τον θάνατο του πατέρα τους. Η καθημερινότητά τους έχει μετατραπεί σε ένα αδιάκοπο πεδίο μάχης, γεμάτο μικρότητες, καβγάδες, λεκτική αγριότητα και μια σχεδόν τελετουργική επιμονή να πληγώνουν ο ένας τον άλλον.

Η παράσταση αναζητά τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη βαναυσότητα και την κωμωδία, αξιοποιώντας το σκοτεινό, ειρωνικό και συχνά αιφνιδιαστικό χιούμορ του McDonagh. Μέσα από τον μικρόκοσμο ενός ιρλανδικού χωριού, το έργο φωτίζει τη βία —σωματική, λεκτική και συναισθηματική— που γεννιέται όταν η ανάγκη για εγγύτητα συγκρούεται με τον φόβο της.

Στους κεντρικούς ρόλους των δύο αδελφών εμφανίζονται ο Παντελής Δεντάκης και ο Σήφης Πολυζωίδης· επί σκηνής και οι Νικόλας Δροσόπουλος και Χριστίνα Μαριάνου.

Ο Παντελής Δεντάκης μίλησε μαζί μας.

«Υποδύομαι τον Βαλέν, τον “μικρό αδελφό”, έναν άνθρωπο που έχει μεγαλώσει ζώντας στη σκιά του Κόλμαν, του μεγαλύτερου αδελφού του. Αναζητά διαρκώς την αποδοχή, την παρέα και την προστασία του, θέλει να του μοιάσει και να κερδίσει την αγάπη του, όμως εισπράττει απόρριψη, χλευασμό, ειρωνεία, εκφοβισμό και βία.

Ο Βαλέν μεγαλώνει μέσα σε μια βασανιστική συνθήκη: από τη μία πλευρά, υφίσταται τη σκληρότητα και την απόρριψη του αδελφού του και, από την άλλη, προσπαθεί κι εκείνος να τον πληγώσει, αναπαράγοντας τον ίδιο κύκλο βίας. Καθώς αδυνατεί να κερδίσει την αποδοχή του, επιχειρεί να του προκαλέσει πόνο, ίσως ως έναν τρόπο να εκφράσει τη δική του πληγή. Έτσι, η σχέση τους διαμορφώνεται μέσα από μια διαρκή σύγκρουση, όπου η ανάγκη για αγάπη και σύνδεση συνυπάρχει με την επιθετικότητα και την αδυναμία επικοινωνίας».

Τι πιστεύετε ότι κρατά, τελικά, μαζί τους δύο αδελφούς;

«Είναι μια καθαρή σχέση συνεξάρτησης. Παρότι τα δύο αδέλφια βρίσκονται σε μια διαρκή και έντονη σύγκρουση, κανένας από τους δύο δεν παίρνει την πρωτοβουλία να τραβήξει έναν διαφορετικό δρόμο. Νομίζω ότι αυτό έχει να κάνει, κυρίως, με τον φόβο απέναντι σε μια σκληρή πραγματικότητα έξω από το σπίτι, για την οποία δεν έχουν ούτε συναισθηματικά ούτε οικονομικά εφόδια.

Είναι δύο άνθρωποι συναισθηματικά και κοινωνικά καθηλωμένοι, που έχουν δημιουργήσει έναν δικό τους μικρόκοσμο, μέσα στον οποίο, όσο επώδυνα κι αν ζουν, αισθάνονται κάποια ασφάλεια. Και ίσως, για να κάνουν αυτή τη συμβίωση πιο “ζωντανή”, οξύνουν διαρκώς τις συγκρούσεις τους. Η σύγκρουση, τελικά, γίνεται και ένας τρόπος επικοινωνίας· ένας τρόπος να παραμένουν συνδεδεμένοι, ακόμη κι όταν αδυνατούν να αγαπηθούν ή να επικοινωνήσουν ουσιαστικά».

Το έργο του ΜακΝτόνα ισορροπεί ανάμεσα στη βία, το μαύρο χιούμορ και μια βαθιά ανάγκη για τρυφερότητα. Πώς προσεγγίζει αυτόν τον ιδιαίτερο κόσμο η Ελένη Σκότη σκηνοθετικά και ποια κατεύθυνση σας έδωσε για τον δικό σας ρόλο;

«Η Ελένη δουλεύει με έναν τρόπο αρκετά ανοίκειο σε μένα. Κατά τη διάρκεια των προβών, μου ερχόταν συνεχώς στο μυαλό ένα παιχνίδι που παίζαμε μικροί, σε κάποια περιοδικά: υπήρχαν διάσπαρτες τελίτσες που έπρεπε να ενώσεις προσεκτικά, για να σχηματιστεί στο τέλος μια εικόνα, ένα ζώο, ένας άνθρωπος.

Κάπως έτσι, αντιλαμβάνομαι τον τρόπο που δουλεύει. Είναι σαν να βλέπει το έργο ως εκατοντάδες τελίτσες, τις οποίες εμείς καλούμαστε να ενώσουμε, ώστε να σχηματιστεί σταδιακά η εικόνα που έχει στο μυαλό της. Μια εικόνα που, βέβαια, συν-διαμορφώνεται μέσα από τη συνεργασία και τη συνάντηση με τις σκέψεις, τις προτάσεις και τις ευαισθησίες των υπόλοιπων ηθοποιών και συντελεστών. Πρόκειται για μια διαδικασία ανακάλυψης, στην οποία καλείσαι να εμπιστευτείς τη διαδρομή, ακόμη κι όταν δεν έχεις εξαρχής ολόκληρη την εικόνα μπροστά σου».

«Η Μοναξιά της Δύσης» μιλά για ανθρώπους που, αν και βρίσκονται πολύ κοντά, δυσκολεύονται να επικοινωνήσουν πραγματικά. Τι πιστεύετε ότι έχει να πει το έργο στον σημερινό θεατή για τη μοναξιά και τις ανθρώπινες σχέσεις;

«Νομίζω ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται σε μια ιδιαίτερη και πρωτόγνωρη φάση. Ο πληθυσμός της Γης έχει αυξηθεί τρομακτικά, τα αστικά κέντρα πυκνώνουν και οι άνθρωποι βρίσκονται όλο και πιο κοντά ο ένας στον άλλον. Είναι σαν να έχει βαρύνει υπερβολικά ο πλανήτης από την ανθρώπινη παρουσία. Κι όμως, παρόλη τη φυσική εγγύτητα, η συνεννόηση μεταξύ μας γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Οι άνθρωποι δεν στρεφόμαστε προς τη συνεργασία, αλλά προς τον ανταγωνισμό, ο οποίος θεωρείται ο πυρήνας της εξέλιξης και της ανάπτυξης και αυτό έχει καταστροφικές συνέπειες για την ανθρωπότητα.
“Η Μοναξιά της Δύσης” αγγίζει ακριβώς αυτή την αντίφαση: το ότι μπορούμε να ζούμε πολύ κοντά ο ένας στον άλλον, χωρίς να καταφέρνουμε να επικοινωνήσουμε ουσιαστικά. Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον, όχι να ζούμε καλύτερα και πιο όμορφα, αλλά για να διοχετεύουμε κάπου την τοξικότητα και την απόγνωσή μας».

Ταυτότητα Παράστασης

Συγγραφέας: Martin McDonagh
Σκηνοθεσία: Ελένη Σκότη
Μετάφραση: Γιώργος Χατζηνικολάου
Συνεργάτης σκηνοθεσίας / Σκηνικά: Γιώργος Χατζηνικολάου
Κοστούμια: Μαρία Αναματερού
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Μουσική & Sound design: Gary Solomon
Διδασκαλία σκηνικής πάλης: Κρις Ραντάνοφ
Φωτογραφίες: Νικόλας Κωστής
Βοηθός σκηνοθέτριας: Στεφανία Γώγου
Σχεδιασμός οπτικής ταυτότητας: Ιωάννης Κ. Τσίγκας
Φωτογραφίες / Τρέιλερ παράστασης: Νικόλας Κωστής
Social Media: Loox Media
Υπεύθυνη επικοινωνίας παράστασης: Ανζελίκα Καψαμπέλη
Διεύθυνση Παραγωγής: Μαρία Αναματερού
Παραγωγή: Ομάδα Νάμα

Παίζουν: Παντελής Δεντάκης, Σήφης Πολυζωίδης, Νικόλας Δροσόπουλος, Χριστίνα Μαριάνου

Εισιτήρια ΕΔΩ

 

 

Πηγή: Γιώργος Σ. Κουλουβάρης, naftermporiki, 27/10/2026