Το Θέατρο Επί Κολωνώ υποδέχεται τη «Μοναξιά της Δύσης» και το «Λιωμένο Βούτυρο». Δύο δυνατές, ανθρώπινες ιστορίες για τη βία, τη μοναξιά και τα αδιέξοδα της επικοινωνίας, που καταδύονται στις πιο σκοτεινές ρωγμές του ψυχισμού μας.
Το Θέατρο Επί Κολωνώ αποτελεί εδώ και δεκαετίες έναν από τους πιο συνεπείς και ζωντανούς πυρήνες του σύγχρονου αθηναϊκού θεάτρου. Στην καρδιά αυτής της πορείας βρίσκεται η Ομάδα Νάμα, με τη μακρόχρονη, αρμονική και δημιουργική συνεργασία της Ελένης Σκότη και του Γιώργου Χατζηνικολάου. Ένα καλλιτεχνικό δίδυμο που μας έχει συνηθίσει να αναζητά επίμονα το ουσιαστικό: την αλήθεια των ηρώων, τον ακατέργαστο ρεαλισμό, τις ρωγμές του ψυχισμού και τις σκοτεινές, ανείπωτες γωνίες της ανθρώπινης συνθήκης. Χωρίς εντυπωσιασμούς, αλλά με προσήλωση στη δραματουργική ουσία, οι δουλειές τους λειτουργούν πάντα ως καθρέφτης της κοινωνίας μας.
Στη φετινή σεζόν, το Επί Κολωνώ προτείνει δύο εξαιρετικά ισχυρές παραστάσεις, οι οποίες —αν και προέρχονται από διαφορετικές θεατρικές παραδόσεις— συνδέονται με έναν αόρατο, ουσιαστικό νήμα.
Βία, απομόνωση και η αδυναμία της αγάπης
Αυτό που ενώνει οργανικά τη “Μοναξιά της Δύσης” του Μάρτιν Μακ Ντόνα και το “Λιωμένο βούτυρο” του Σάκη Σερέφα είναι η ανατομία της έμφυλης, οικογενειακής και κοινωνικής βίας. Και τα δύο έργα καταδύονται σε κλειστές, απομονωμένες περιφέρειες (ένα χωριό της δυτικής Ιρλανδίας από τη μία, την ελληνική επαρχία και τη Θεσσαλονίκη του ’60 από την άλλη) για να αποδομήσουν τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης επαφής.
Στα δύο αυτά έργα, η ανάγκη για αγάπη, αποδοχή και επικοινωνία είναι επιτακτική, αλλά οι ήρωες —συναισθηματικά ακρωτηριασμένοι και εγκλωβισμένοι σε αυταρχικά ή πατριαρχικά πρότυπα— αδυνατούν να την εκφράσουν χωρίς να την καταστρέψουν. Η βία μετατρέπεται σε γλώσσα όταν η σιωπή και η ματαιωμένη επιθυμία γίνονται ανυπόφορες, ενώ η μνήμη και το παρελθόν λειτουργούν όχι ως καταφύγιο, αλλά ως τόπος εγκλήματος.
“Η μοναξιά της Δύσης”: Πόλεμος ανάμεσα σε δύο αδέλφια που δεν έμαθαν να αγαπούν
Η Ομάδα Νάμα επιστρέφει στο γνώριμο και σκοτεινό θεατρικό σύμπαν του Μάρτιν Μακ Ντόνα, παρουσιάζοντας το τρίτο και τελευταίο μέρος της περίφημης “Τριλογίας του Λήνεην”. Στο απομονωμένο περιβάλλον ενός ιρλανδικού χωριού, δύο αδέλφια μετατρέπουν την καθημερινότητά τους σε ένα αδιάκοπο, αδυσώπητο πεδίο μάχης μετά τον θάνατο του πατέρα τους, εγκλωβισμένα σε μια τελετουργία λεκτικής αγριότητας, μικροπρεπειών και απωθημένων. Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Ελένης Σκότη και με συνεργάτη σκηνοθεσίας τον Γιώργο Χατζηνικολάου, η παράσταση ισορροπεί με ακρίβεια ανάμεσα στη βαναυσότητα και το μαύρο, ειρωνικό χιούμορ, αναδεικνύοντας τις ερμηνείες των Παντελή Δεντάκη, Σήφη Πολυζωίδη, Νικόλα Δροσόπουλου και Χριστίνας Μαριάνου. (Προπώληση: more.com)
“Λιωμένο βούτυρο”: Το τίμημα ενός ονείρου και η χαρτογράφηση μιας γυναικοκτονίας
Το πολυαγαπημένο έργο του Σάκη Σερέφα μεταφέρει στη σκηνή μια πραγματική γυναικοκτονία του 1960. Μετά από 66 χρόνια, ένας συγγραφέας ανασυνθέτει την υπόθεση της νεαρής Λούλας, που τόλμησε να ονειρευτεί μια άλλη ζωή ως τραγουδίστρια, και του Τάσου, που οπλίζεται από τον σαρκοφάγο αντρισμό μιας ολόκληρης κοινωνίας. Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Κώστα Γάκη, η παράσταση δεν αναζητά απλώς τον ένοχο, αλλά στήνει μια βαθιά ανθρωποκεντρική σκηνική έρευνα γύρω από τους μηχανισμούς της μνήμης και τον τρόπο που η κοινωνία κατασκευάζει τον δράστη, αξιοποιώντας τις δυναμικές μεταμορφώσεις της Αρετής Πασχάλη και του Νικορέστη Χανιωτάκη, με τη συνοδεία του μουσικού επί σκηνής Δημήτρη Ρέππα. (Από 30/11, προπώληση: more.com) .
Πηγή: Athinorama, 21/10/2026
