Η θεατρική ομάδα «Θέατρο Εφ» είναι η 2η από τις 23 ομάδες που μετέχουν φέτος στο 16ο Off Off Athens Theatre Festival. Θα παρουσιάσει στο Θέατρο Επί Κολωνώ το έργο «Στον κύριο Τζέι (Calling mrJ)» που μπορούμε να το δούμε την Τρίτη 26 Μαΐου 2026 στις 20:15 και την Τετάρτη 27 Μαΐου στις 22:00.
Η σκηνοθέτις Αρετή Μακρολειβαδίτη και η ηθοποιός Λένια Κοκκίνου μου μιλούν για το έργο που θα παρουσιάσουν με την ομάδα τους.
Πρόκειται για ένα έργο στο οποίο πραγματεύεται έντονα η αίσθηση απώλειας του εαυτού μας, ένα έργο που μας φέρνει αντιμέτωπες/ους με την σύγκριση και την βιασύνη να μεγαλώσουμε και να παρουσιαζόμαστε «κάπως».
Ας παρακολουθήσουμε όμως την ενδιαφέρουσα συνομιλία μας που ακολουθεί.
Το όνομα της ομάδας σας πώς προέκυψε;
Το «θέατρο εΦ» ιδρύθηκε πριν από περίπου δώδεκα χρόνια στην πόλη της Θεσσαλονίκης, όπου και στεγάζεται και δραστηριοποιείται ακόμα. Αρχικά λεγόμασταν «Ο επιπόλαιος Φρεντ», ήταν ένα όνομα που προέκυψε από brainstorming των αρχικών μελών, ψάχνοντας να βρούμε κάτι πρωτότυπο και «δικό μας»! Λίγα χρόνια μετά, κάναμε μια σύντμηση και προέκυψε το “θέατρο εΦ”, δηλαδή το θέατρο του επιπόλαιου Φρεντ! Κλείσαμε το μάτι στο κοινό και φτιάξαμε το τελικό μας όνομα, που μας ακολουθά μέχρι και σήμερα.
Από πού ξεκίνησε η ιδέα της ομάδας;
Η ομάδα και τα εργαστήρια της ομάδας εκπαιδεύονται και εκπαιδεύουν πάνω στο σωματικό θέατρο και την έντονη έκφραση μέσα από το σώμα, την δημιουργία δεμένων ομάδων και την εξερεύνηση των ιστοριών που προκύπτουν από σωματικούς και όχι μόνο, αυτοσχεδιασμούς. Ξεκινήσαμε την πρακτική μας εκπαίδευση και καλλιτεχνική αναζήτηση πίσω στο 2013, έχοντας μόλις «αποφοιτήσει» από ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες. Τότε ψάχναμε το κάτι παραπάνω, το κάτι ακόμα, φλερτάραμε με τα όρια του σώματος και της έκφρασης και έτσι προέκυψε το «θέατρο εΦ», μια ομάδα σωματικού θεάτρου που εξερευνά έξω από τα στεγανά. Αρχικά συστεγαζόμασταν με την ομάδα «C for Circus», μέλος της οποίας είναι μέχρι και σήμερα ο δάσκαλος των εργαστηρίων μας Γιωργής Σφυρής. Εδώ και χρόνια βέβαια η «C for Circus» στεγάζεται στην Αθήνα και εμείς συνεχίζουμε το όραμά μας στην Θεσσαλονίκη, διευρύνοντας τους ορίζοντές μας καλλιτεχνικά, αλλά και με συνδυαστικές μορφές τέχνης – σύγχρονης τεχνολογίας, με πρωτοποριακά και συμπεριληπτικά project, μαζί με τις διδασκαλίες και τις παραστάσεις.
Τι είναι αυτό που σας ενώνει;
Όπως κάθε ομάδα, έχουμε και εμείς τις διαφωνίες μας, τις περιστασιακές αποχωρήσεις, τους στόχους που αλλάζουν με τις εποχές και τα στάδια της ζωής. Αρκετοί από μας όμως επιμένουμε και συνεχίζουμε, γιατί υπάρχει μέσα μας το ακατανίκητο αίσθημα του ότι εδώ ανήκουμε, η συλλογική προσπάθεια και τα συλλογικά εγχειρήματα είναι αυτά που θεμελιώνουν τη δημιουργία και εδραιώνουν κάτι μεγαλύτερο από εμάς. Δεν είναι το αποτέλεσμα αυτό που θα αναδείξει τον νικητή, ηθικά, υλικά, ή συνδυαστικά, αλλά αυτό που θα μείνει μετά για να συνεχίσουμε προς την κατεύθυνση που όλες και όλοι μαζί έχουμε επιλέξει.
Μαζί δημιουργήσαμε την ομάδα και τους εαυτούς μας μέσα από αυτήν, γίναμε καλύτεροι ο ένας για την άλλη και αυτό είναι που μας κρατάει κιόλας, η αίσθηση ότι μέσα από αυτή την δομή γεννιέται και θεριεύει η αλληλοϋποστήριξη και μέσα από αυτό δημιουργούμε πιο αβίαστα και ίσως κόντρα στις αντίξοες συνθήκες της εποχής που ζούμε.
Γιατί επιλέξατε να συμμετάσχετε στο Off-Off 2026;
Το φεστιβάλ Off Off είναι ένας θεσμός που τον παρακολουθούμε χρόνια, αποτελεί πρόσφορο έδαφος για μια νέα παράσταση και για νέους δημιουργούς να παρουσιάσουν την δουλειά τους χωρίς ανασφάλεια, καθώς παρέχει τεχνική υποστήριξη και όχι μόνο. Το γεγονός ότι πραγματοποιείται στην Αθήνα δίνει την ευκαιρία και σε καλλιτέχνες εκτός Αθηνών να παρουσιάσουν τη δουλειά τους και στο αθηναϊκό κοινό με μεγαλύτερη ευκολία. Κάπως έτσι αποφασίσαμε να στείλουμε και εμείς τον «Κύριο Τζέι» μας, για να προβληματιστούμε και με μεγαλύτερο κοινό πάνω στο ζήτημα του «τι είναι πραγματικό τελικά».
Η παράστασή σας τι πραγματεύεται;
Μέσα στο έργο πραγματεύεται έντονα η αίσθηση απώλειας του εαυτού, τόσο από την διαταραχή αποπροσωποποίησης και αποπραγματοποίησης, όσο και από τα βιώματα μεγαλώνοντας, τα οποία μας φέρνουν αντιμέτωπες/ους με την σύγκριση, την βιασύνη να μεγαλώσουμε, να παρουσιαζόμαστε «κάπως», να είμαστε εν εγρηγόρσει και χρήσιμοι, χάνοντας έτσι, ή καλύτερα, μην προλαβαίνοντας καν να βρούμε την ουσία του να υπάρχεις, να στέκεσαι στα πόδια σου, να στηρίζεσαι, να μη φοβάσαι.
Το κείμενο ξεκίνησε να γράφεται τον περασμένο Φεβρουάριο, σε μια ιδιαίτερα «κλειστή» και μοναχική εποχή. Ξεκίνησα, λοιπόν, να γράφω αυτό το κείμενο, απευθυνόμενη σε αυτόν τον περιβόητο κύριο «Τζέι», σαν προσπάθεια αποφόρτισης, αλλά και αδειάσματος, όχι ξεφορτώματος συναισθημάτων, αλλά διοχέτευσης καλύτερα των σκέψεων, διαμορφωμένων πια, και της ανάγκης για να βρω, οριστικά ίσως και ειλικρινά πια, αυτό που τόσα χρόνια απέφευγα και επιμελώς έκρυβα: την αληθινή ταυτότητα της ανασφάλειας, της διαταραχής, και σίγουρα την διαχείριση της απώλειας. Όμως, δεν πρόκειται για ένα κείμενο δραματικό, αυτοκριτικής ή σπαραγμού, είναι μια εξιστόρηση, μια εξομολόγηση, ένα χρονικό της ζωής μαζί και μέσα από έναν χρόνια ταραγμένο ψυχισμό, άρρηκτα συνδεδεμένο με την γνώμη των «άλλων», ψάχνοντας μια σύνδεση με το αυθεντικό, το αυθόρμητο, το πραγματικό, τον …κύριο «Τζέι» – μάλλον.
Ποιοι είναι οι κύριοι λόγοι που θα προτείνατε στο κοινό, ώστε να παρακολουθήσει την παράστασή σας στο Φεστιβάλ;
Ο βασικός λόγος που θελήσαμε να μοιραστούμε αυτή την παράσταση είναι γιατί προέκυψε από μια πραγματική ανάγκη επικοινωνίας. Δεν γράφτηκε για να δώσει απαντήσεις ή για να παρουσιάσει μια «σωστή» εκδοχή της πραγματικότητας, αλλά σαν μια εξομολόγηση γύρω από το άγχος, την απώλεια ταυτότητας, τη μοναξιά και την ανάγκη να παραμείνεις ευάλωτος και αληθινός μέσα σε μια εποχή που συχνά σε σπρώχνει προς το αντίθετο.
Αν κάποιος θεατής φύγει από την παράσταση νιώθοντας ότι κάτι από όσα σκέφτεται ή φοβάται ειπώθηκε δυνατά και τον αφορά, τότε αυτή η συνάντηση θα έχει ήδη αποκτήσει νόημα και για εμάς.
Μετά τα μνημόνια, την πανδημία κλπ. ποιο θεωρείτε το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας;
Μεγάλη ερώτηση, και η αλήθεια είναι ότι όποια απάντηση κι αν δώσω, θα μου φανεί λίγη, γιατί η γενιά μας βάλλεται από παντού. Σίγουρα η ανεργία, η ακρίβεια σε ρυθμούς γεωμετρικής προόδου και η οικονομική στενότητα είναι μεγάλη τροχοπέδη στη ζωή και την ευημερία των ανθρώπων όλων των ηλικιών, το πολιτικό σκηνικό της χώρας είναι σκοτεινό και ασταθές και φυσικά οι συνεχιζόμενοι πόλεμοι και η κατάφωρη αδικία παγκοσμίως δεν αφήνει κανένα άτομο ανεπηρέαστο. Δύσκολο να πω κάτι χωρίς να αφήσω κάτι άλλο απέξω, η αλήθεια είναι ότι χρειάζονται κότσια για να δεις κατάματα την καθημερινότητα, αλλά αν παραιτηθούμε και εμείς, τότε το ουράνιο τόξο δεν θα ξαναεμφανιστεί. Τα μνημόνια, η πανδημία, οι πολιτικές συγκαλύψεις και όλα όσα αναγκαστήκαμε να ζήσουμε ήταν και είναι δοκιμασίες που μας βγάζουν από την συνθήκη της ουτοπίας, αλλά και πάλι, συλλογικά και από κάτω προς τα πάνω, θα προσπαθούμε να παραμερίσουμε τη δυστοπία, ή έστω, θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε και για τους επόμενους από εμάς.
Έχει επηρεάσει η εποχή την παράστασή σας;
Νομίζω πως αυτή η παράσταση δεν θα μπορούσε να υπάρξει, με αυτόν τον τρόπο, σε καμία άλλη εποχή. Είμαστε παιδιά γεννημένα τη δεκαετία του ’90, μεγαλώσαμε μέσα σε μια διαρκή αίσθηση μετάβασης και αστάθειας. Προλάβαμε μια παιδική ηλικία πιο αθώα και πιο «αναλογική», αλλά ενηλικιωθήκαμε μέσα στην οικονομική κρίση, τα μνημόνια, την ανεργία, την ανασφάλεια, την πανδημία, τους πολέμους, την αίσθηση ότι ο κόσμος αλλάζει συνεχώς και συχνά βίαια.
Μεγαλώσαμε ακούγοντας ότι «πρέπει να προλάβουμε», να γίνουμε χρήσιμοι, επιτυχημένοι, λειτουργικοί, ενώ ταυτόχρονα γύρω μας όλα έμοιαζαν να προσπαθούν να σταθούν σε ασταθές έδαφος.
Αυτή η αίσθηση διαπερνά ολόκληρο τον «κύριο Τζέι». Η παράσταση μιλάει για την υπαρξιακή αγωνία του να μεγαλώνεις μέσα σε έναν κόσμο που δεν μοιάζει ποτέ έτοιμος να σε υποδεχτεί πραγματικά ως ενήλικα. Για το πώς χάνεται η επαφή με τον εαυτό, με το σώμα, με το «τώρα», όταν ζεις σε μια συνεχή υπερένταση και αβεβαιότητα.
Η αποπροσωποποίηση και η αποπραγματοποίηση που θίγονται στο έργο δεν παρουσιάζονται μόνο ως ψυχικές διαταραχές, αλλά και ως μια συλλογική εμπειρία της γενιάς μας: Ζούμε με την αίσθηση ότι παρακολουθούμε τη ζωή μας απ’ έξω, χωρίς να είμαστε βέβαιοι αν τη ζούμε πραγματικά.
Ο «κύριος Τζέι» γεννήθηκε ακριβώς μέσα από αυτή την ανάγκη να καταλάβουμε τι είναι αληθινό, τι σημαίνει να ενηλικιώνεσαι σήμερα και πώς μπορεί κάποιος να παραμείνει ευάλωτος, αυθεντικός και ανθρώπινος μέσα σε μια εποχή που συνεχώς απαιτεί να είσαι κάτι άλλο.
Τι συμβουλή θα δίνατε σε έναν καλλιτέχνη που ξεκινά τώρα το θέατρο;
Δεν θα συμβούλευα ποτέ και για τίποτα κάποιον που δεν είμαι εγώ, αν μπορούσα όμως να πω μερικά πράγματα στον εαυτό μου, στο δικό μου ξεκίνημα, αν μπορούσα να κάνω νωρίτερα τη δική μου κουβέντα με τον δικό μου κύριο Τζέι, θα του έλεγα να μη φοβηθεί να ψάξει τη δική του φωνή και να μην εγκλωβιστεί στην ανάγκη της επιβεβαίωσης. Το θέατρο χρειάζεται αλήθεια: Να είσαι παρών, όχι τέλειος. Χρειάζεται ανθρώπους που παραμένουν περίεργοι, ανοιχτοί και διαθέσιμοι να εκτεθούν. Η τέχνη δεν είναι αγώνας ταχύτητας ούτε διαγωνισμός επιτυχίας, είναι μια συνεχής διαδικασία έρευνας και σύνδεσης μεάλλους και με τον εαυτό μας.
Θα του έλεγα επίσης να βρει ανθρώπους με τους οποίους μοιράζεται κοινές ανάγκες και αξίες. Οι ομάδες, οι συνεργασίες και οι κοινότητες είναι αυτά που μας κρατάνε όρθιους. Και ίσως το πιο σημαντικό: να προστατεύει την ευαισθησία του. Σε έναν κόσμο που συχνά μας ζητά να «σκληρύνουμε», η ευαισθησία παραμένει ένα από τα πιο πολιτικά και ουσιαστικά εργαλεία μας.
Θα θέλατε να δώσετε ένα μήνυμα στους θεατρόφιλους αναγνώστες του www.catisart.gr;
Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους ανθρώπους που συνεχίζουν να στηρίζουν το θέατρο και την τέχνη γενικότερα, ειδικά σε μια εποχή που όλα μοιάζουν να κινούνται γρήγορα και επιφανειακά. Το θέατρο παραμένει ένας ζωντανός χώρος συνάντησης· ένας χώρος όπου μπορούμε ακόμα να κοιταχτούμε πραγματικά, να θυμηθούμε ότι δεν είμαστε μόνοι – να συγκινηθούμε με λίγα λόγια, με την κυριολεκτική του έννοια, να κινηθούμε μαζί.
Λίγο πιο πέρα από το θέατρο, ευχόμαστε οι άνθρωποι να συνεχίσουν να αναζητούν αυτό που τους ταρακουνάει, που τους φέρνει πιο κοντά στον εαυτό τους και στους άλλους και να δίνουν χώρο σε κάθε νέα φωνή κι ανάγκη να εισακούεται, ακόμη κι όταν δεν είναι γνώριμη. Αν καταφέρουμε να κρατήσουμε ζωντανή αυτή τη φωνή, τη συλλογική αποδοχή κι ευαισθησία, τότε ίσως υπάρχει ακόμη χώρος για φως, για αλλαγή και για πραγματική συνάντηση μεταξύ μας.
Ποια θα είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας βήματα;
Έχουμε ξεκινήσει ήδη να ετοιμάζουμε νέες παραγωγές παιδικού θεάτρου και θεάτρου για ενήλικες, τόσο με την ομάδα «θέατρο εΦ», όσο και με το πολιτιστικό σωματείο θεάτρου και τέχνης «Δυιόσκουρος – Φοίνιξ». Πρόκειται τόσο για πρωτότυπα έργα, όσο και για έργα σύγχρονου ρεπερτορίου, που θα παρουσιαστούν σε διάφορες θεατρικές σκηνές της Θεσσαλονίκης, για αρχή, από την επόμενη θεατρική σεζόν! Οι ομάδες είναι η κινητήρια δύναμή μας και δίνουμε όλο μας το είναι σε αυτές.
Οι παραστάσεις των εργαστηρίων μας θα παρουσιαστούν εντός και εκτός Θεσσαλονίκης φέτος το καλοκαίρι και το ερχόμενο φθινόπωρο.
Με την ομάδα «θέατρο εΦ» ετοιμάζουμε για άμεση παρουσίαση ένα πρωτοποριακό συμπεριληπτικό project, βασισμένο στην μύθο του Ορφέα. Πρόκειται για μία σύλληψη του Γιωργή Σφυρή (θέατρο εΦ) για καλλιτέχνες με και χωρίς οπτική αναπηρία. Θα είναι μία παράσταση που θα διαδραματίζεται εξ ολοκλήρου στο σκοτάδι, ένα αισθητηριακό ταξίδι στον μύθο και στην αποδοχή του σκοταδιού, οδηγούμενοι στο φως, νοητικά, ψυχικά, προχωρώντας. Ακολουθούμε τον Ορφέα στον Άδη και πάλι πίσω. Επιστρέφει διαφορετικός.
Τα προσωπικά μας μουσικά, θεατρικά και αυτοσχεδιαστικά projects βρίσκονται σε διαρκή αναδιαμόρφωση, οπότε μείνετε συντονισμένοι για αναπάντεχες καλοκαιρινές ανακοινώσεις!
Αρετή και Λένια σας ευχαριστώ πολύ γι’ αυτή την πλούσια και χρήσιμη συζήτηση. Εύχομαι τα καλύτερα για σας και για όλα σας τα σχέδια.
Κι εμείς σας ευχαριστούμε για τη φιλοξενία.
Ομάδα 2η
Τρίτη 26 Μαΐου στις 20:15 & Τετάρτη 27 Μαΐου στις 22:00
«Στον κύριο Τζέι (Calling mrJ)»
Το έργο διαδραματίζεται μέσα σε ένα σπίτι, μάλλον. Μέχρι εδώ, όλα καλά. Η Λ. γυρίζει επιτέλους σπίτι, μάλλον, έχοντας για άλλη μια φορά χορέψει, μάλλον με επιτυχία, την «χορογραφία» της ζωής. Ψάχνει να μιλήσει σε κάποιον για την πραγματικότητα, να της πει αν υπάρχει όντως ή αν είναι όλα ένα όνειρο του πεντάχρονου εαυτού της, πόσο ανακουφιστικό θα ήταν, κύριε Τζέι! Η πραγματικότητα, όμως, είναι εδώ, αντίθετα με τον κύριο Τζέι, υπάρχει χωρίς να φαίνεται, στους αληθινούς ανθρώπους φαίνεται, χωρίς να υπάρχει; Τι πήγε στραβά, κύριε Τζέι; Τώρα που μεγαλώσαμε, τι γίναμε
Η παράσταση αυτή είναι αφιερωμένη σε άτομα ή ιδέες που δεν είναι πια εδώ, αλλά που σμίλεψαν το πρόσωπο που έχουμε σήμερα και μέσα από χιούμορ και σουρεαλισμό, θίγει θέματα διαταραχών αποπροσωποποίησης και αποπραγματοποίησης, διαταραχές αντίληψης για τις οποίες δεν γίνεται αρκετά λόγος, και για τις οποίες συχνά οι πάσχοντες αμφιβάλλουν, καθώς τείνουν να νιώθουν ότι ψεύδονται οι ίδιοι όταν τις βιώνουν. Όμως δεν κρατάει για πάντα. Μάλλον.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Στον κύριο Τζέι (Calling mrJ)»
Θεατρική ομάδα: Θέατρο εΦ – ομάδα θεάτρου
Συγγραφέας: Αρετή Μακρολειβαδίτη
Σκηνοθεσία: Αρετή Μακρολειβαδίτη
Δραματουργία: Αρετή Μακρολειβαδίτη
Σκηνογραφία / Ενδυματολογία: Θέατρο εΦ – Σοφία Χατζηγιάννη
Φωτισμοί: Θέατρο εΦ
Μουσική σύνθεση: Moby (mobygratis.com) και Eli and the Portraits
Μουσική επιμέλεια: Αρετή Μακρολειβαδίτη
Κίνηση: Θέατρο εΦ
Σχεδιασμός αφίσας: Χρήστος Καλογριδάκης
Φωτογραφίες: Αναστασία Ζησοπούλου
Ερμηνεύει η Λένια Κοκκίνου
Διάρκεια: 60 λεπτά
Θέατρο Επί Κολωνώ
Ναυπλίου 12 και Λένορμαν 94, Κολωνός, Αθήνα
Μετρό στάση «Μεταξουργείο»
Γενική είσοδος: 9€. Εισιτήριο ημέρας 2 παραστάσεων 15€
Κάρτα για 10 παραστάσεις: 50€
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΔΩ
Ώρα έναρξης: Καθημερινά στις 20:15 για την πρώτη παράσταση και στις 22:00 για τη δεύτερη παράσταση.
Πηγή: Ειρήνη Αϊβαλιώτου, catisart, 17/05/2026
