Τα έχει όλα, καριέρα, σύζυγο, παιδιά, χρήματα. Μέχρι που μια μέρα το οικοδόμημα της Λίντα καταρρέει. Όσα θεωρούσε δεδομένα, ανατρέπονται. Οι ισορροπίες αλλάζουν. Οι αλλαγές είναι σαρωτικές. Κι εκείνη πιο μόνη από ποτέ.
Η δουλειά της αμφισβητείται από τον εργοδότη της καθώς οι ιδέες της για την προώθηση των καλλυντικών προϊόντων δεν είναι αρκετά έξυπνες, όπως αυτές της 30χρονης συναδέλφου της. Η υπόσταση της ως γυναίκα αμφισβητείται από τον άντρα της. Η μητρική αγάπη επίσης.
Το έργο πραγματεύεται την πτώση ενός ανθρώπου. Η φαινομενικά τακτοποιημένη ζωή της ηρωίδας καταρρέει στη διάρκεια δύο ωρών. Γιατί πολύ απλά η ηρωίδα μεγαλώνει. Και αυτό δεν συγχωρείται εύκολα. Η Σκίνερ έγραψε το έργο το 2015 κι η Ελένη Σκότη το σκηνοθέτησε για πρώτη φορά το 2024. Φέτος δέκα χρόνια μετά από το πρώτο ανέβασμα του, το έργο μοιάζει εξαιρετικά επίκαιρο. Η θέση της γυναίκας, ο ηλικιακός ρατσισμός, η γονεϊκότητα, η εργασιακή τοξικότητα είναι μερικά μόνο από τα ζητήματα που αναφέρει το έργο από γραφής του.
Η Μυρτώ Αλικάκη ως Λίντα σκιαγραφεί μια αυτοδημιούργητη γυναίκα, η οποία δεν καταφέρνει να διαχειριστεί την αποτυχία. Στον αντίποδα αυτού του ανέφικτου κυνηγητού ο άντρας της ένας καθηγητής μέσης εκπαίδευσης που ζει τη χαμένη εφηβεία του ως ντράμερ συγκροτήματος, τον οποίο υποδύεται με μέτρο ο Μιχάλης Μαρκάτης. Συγκινητικές οι Χριστίνα Μαριανού και Μαριέλα Δουμπού στους ρόλους των κορών της Λίντα. Πειστικότατη η Ηρώ Πεκτέση στο ρόλο της νεότερης συναδέλφου. Απολαυστικοί ο Άλκης Κούρκουλος έστω κι από οθόνης, στο ρόλο του κυνικού, σκληρού αφεντικού και ο Γιώργος Σαββίδης ως ντελούλου συνάδελφος.
Η σκηνοθεσία της Ελένης Σκότη εστιάζει στα πρόσωπα με ρεαλιστική ματιά. Σκιαγραφεί ανθρώπους κι όχι καρικατούρες. Σε όλο αυτό το εγχείρημα πολύτιμος αρωγός τα εξαιρετικά σκηνικά του Γιώργου Χατζηνικολάου και οι φωτισμοί του Αντώνη Παναγιωτόπουλου.
Η Λίντα είναι ένα έργο για όλους, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας, μια υπενθύμιση για την αναλγησία της κοινωνίας απέναντι σε οτιδήποτε μη τέλειο.
Όλες οι πληροφορίες για την παράσταση βρίσκονται εδώ.
Πηγή: Μαντώ Χαντζή, debop
