Θέατρο θέατρο
& παιδί
Μουσική Εικαστικά Σεμινάρια οι Χώροι Ομάδα ΝΑΜΑ

 

 

 

αρχική > θέατρο > Η Δύναμη του Σκότους > Κριτικές > Αθηνόραμα/Τ. Καράογλου

 
 

αγορά εισιτηρίων on line: viva.gr

 

   κρατήσεις θέσεων: 210 5138067
                                   
(στα κινητά κλήση με ένα κλικ στο νούμερο)

ΚΡΙΤΙΚΕΣ  

Η Δύναμη του Σκότους

του Λέοντα Τολστόι

σκηνοθεσία/καλλιτεχνική επιμέλεια
Ελένη Σκότη, Γιώργος Χατζηνικολάου

 

 

κάθε εβδομάδα
3 παραστάσεις:
Τετάρτη,
Σάββατο
& Κυριακή

 

 

Αθηνόραμα, 16/11/2017, Τώνια Καράογλου

«Η δύναμη του σκότους» του Λέοντος Τολστόι, στο Σύγχρονο Θέατρο

Λοξή ματιά και καλές - στην πλειονότητα τους - ερμηνείες πάνω σ'  ένα, σχεδόν άγνωστο, έργο.

Γέννημα της ριζοσπαστικής μεταστροφής του Λέοντος Τολστόϊ που στα μισά της ζωής του απαρνήθηκε τα πάντα και αποτραβήχτηκε στη ρωσική ύπαιθρο, το ελάχιστα γνωστό στην ελληνική σκηνή θεατρικό έργο του σφυρηλατείται πάνω σε δύο βασικούς άξονες: στις διαβρωμένες κι αλλοτριωμένες ψυχές των ανθρώπων ως αταξικό φαινόμενο (πλούσιους και φτωχούς τους αφορά όλους) και στην επιρρέπεια με την οποία οι άνθρωποι χειραγωγούνται από το Κακό και βουτάνε στα βάθη της υπαρξιακής τους αβύσσου.

Ο Τολστόϊ δε γράφει αναπαράγοντας αρχετυπικά μοτίβα, αλλά ορμώμενος από ένα πραγματικό περισταστικό, του οποίου έγινε μάρτυρας· τη μαρτυρία ενός αγρότη που άφησε έγκυο την προγονή του, σκότωσε το βρέφος για να αποφύγει την κοινωνική κατακραυγή μα κυνηγημένος από τις Ερινύες, τη συνείδηση του, ομολόγησε δημόσια το έγκλημα του, αναζητώντας τη λύτρωση. Η ιστορία που αφηγείται ο μεγάλος Ρώσος, είναι εμπλουτισμένη με τα πορτρέτα όλης της τοπικής κοινωνίας που βράζει άλλοτε στην ίδια ενοχή κι άλλοτε είτε στην ανοχή - ακόμα και στην ηθική αυτουργία – τέτοιων γεγονότων.
Δραματουργικά η Ελένη Σκότη φροντίζει να αναδείξει κι άλλα σημεία του κειμένου: την αλλοτρίωση του ανθρώπου από το χρήμα, τις παγίδες της έκλυτης ζωής, τη χειραγώγηση του παιδιού από την οικογένεια και φυσικά την αξία της συγχώρεσης. Σκηνοθετικά πάλι, διαβάζει την τολστοϊκή αφήγηση με δύο βασικά μέτρα  διάθεσης: Αρχικά μ' έναν γκροτέσκο σαρκασμό που θέλει να υπογραμμίσει το γελοίο της ύπαρξης και στη συνέχεια με ψηλούς δραματικούς τόνους οι οποίοι οδηγούνται γοργά στη βαθιά τραγική κορύφωση. Η παράσταση φέρει δομικά χαρακτηριστικά αρχαίας τραγωδίας με χαρακτηριστικότερη τη διαχείριση του θιάσου ως Χορό. Και παρότι δεν είναι η μοναδική αναφορά που έχει η σκηνοθεσία της (θα δούμε ακόμα στοιχεία από το θέατρο σκιών, ψήγματα από την αισθητική του μπουλουκιού, του ποιητικού θεάτρου) αυτή είναι η πιο διακριτή «γραμμή» που τελικά διαπερνά την παράσταση.

Ωστόσο το κυρίως αίτημα της σκηνοθεσίας της εδρεύει αλλού· η Σκότη ζητάει από τους ηθοποιούς της να γίνουν κωμικοί πριν γίνουν τραγικοί. Αυτή η επιλογή (που ίσως εξυπηρετεί την απομάκρυνση του κινδύνου για μια ολότελα σκοτεινή παράσταση) αποδεικνύεται μια επικίνδυνη ακροβασία. Ερμηνευτικά, δεν αποφεύγονται οι ανισότητες και η χρυσή ισορροπία δεν κερδίζεται από όλους. Η Αγορίτσα Οικονόμου(στο ρόλο της αδίστακτης μάνας Ματριόσα) και ο Γιώργος Παπαγεωργίου (στο ρόλο του άσωτου υιού και διαφθορέα Νικήτα) παρακολουθούν με ακρίβεια και το ένα ύφος και το άλλο, διαγράφοντας συνάμα μια ομαλή μετάβαση από το ένα στο άλλο. Η Αγορίτσα Οικονόμου διαθέτει μια θαυμαστή γνησιότητα και αμεσότητα στο παίξιμό της και είναι απορίας άξιο πως δεν την έχουμε δει σε μεγάλους ρόλους. Ο Γιώργος Παπαγεωργίου εξασκημένος στο είδος της πικρής κωμωδίας μοιάζει αρχικά να κινείται σε ασφαλές έδαφος, μα τελικά διαπρέπει και στις δραματικές κορυφώσεις, πείθοντας πως (όπως και τον ήρωα του) τον έχει κατοικήσει το σκοτάδι. Σε αντιφάσεις πέφτει η Πέγκυ Τρικαλιώτη στον έτερο κεντρικό ρόλο, αυτόν της Ανίσια.  Δυναμική στο δραματικό μέρος μεν, «υπερπαίζει» με το σώμα και την εκφορά του λόγου της στο πρώτο μισό της παράστασης, πυκνώνοντας με τόσα πολλά στοιχεία την ερμηνεία της που ενίοτε χάνεται μέσα σε αυτά.

Ανταποκρινόμενοι σε ρόλους που δεν έχουν σοβαρές μεταπτώσεις ο Χρήστος Σαπουντζής, ο Θανάσης Χαλκιάς και η Μαρία Προϊστάκη επιδεικνύουν σύνεση και μέτρο. Από την άλλη, αδέξιες, ως επί το πλείστον, οι νεαρότερες ηθοποιοί της διανομής, η Αθανασία Κουρκάκη και κυρίως η Αθηνά Αλεξοπούλου.

Στο μεταξύ, η παράσταση δεν παράγει ιδιαίτερα αισθητικά μοτίβα. Τα σκηνικά του Γιώργου Χατζηνικολάου - σπετσάτα από αφρολέξ που εναλλάσσονται με ευκολία - στήνοντας καινούργιες κατασκευές, πάντα σε μαύρο φόντο, δε δίνουν αξιόλογες εικόνες παρά μόνο στις πολλαπλές σκηνές του φινάλε. Λειτουργικοί (απλώς) και οι φωτισμοί του Αντώνη Παναγιωτόπουλου. Αν μια πρόταση ξεχωρίζει στην επί μέρους επένδυση της παράστασης, αυτή είναι η βαλκανικών καταβολών μουσική που έχουν συνθέσει από κοινού οι Βαλέρια Δημητριάδου και ο Γιώργος Παπαγεωργίου. Από εκεί – όπως και από τις καλές ερμηνευτικές στιγμές της παράστασης - πηγάζει συχνά συγκίνηση.

Γιατί να το δω:
1. Για τις ερμηνείες αιχμής της Αγορίτσας Οικονόμου και του Γιώργου Παπαγεωργίου.
2. Για το ανέβασμα ενός σπάνια παιζόμενου κειμένου.
3. Για το σκηνοθετικό τόλμημα της υφολογικής ακροβασίας. 

Γιατί να μην το δω:
1. Για τις ερμηνευτικές ανισότητες.

πήγαινε πίσω
στις υπόλοιπες κριτικές

πήγαινε
στη σελίδα της παράστασης

on line αγορά
ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
"Η δύναμη του σκότους" στο Σύγχρονο Θέατρο

κρατήσεις θέσεων: 210 5138067
                                   
(στα κινητά κλήση με ένα κλικ στο νούμερο)

 

Copyright © 2005 Epikolono theatre. All rights reserved - Terms and Conditions - Designed by MOZAIK
συμμετοχή στο
design και την τελική και συνεχή επιμέλεια έχει ο Γιώργος Χατζηνικολάου